Актуальні події

 

Siłą indywidualności poezji wielkich twórców jest tworzony przez nich własny świat i język pojęć służący do jego opisu. Świat ten pozostaje najczęściej w niezgodzie z istniejącym porządkiem, niemal nigdy nie jest jego wiernym odzwierciedleniem. Wyraża poetycki bunt, w którym tkwi właściwe naszej części Europy rozumienie roli artysty. Poeta nie jest tylko wynalazcą rymów. Tradycja wymaga, aby był bardem narodowym śpiewającym pieśni podchwytywane przez tłumy i głosił prawdę w sprawach najważniejszych dla ogółu.

Zbigniew Herbert należy do największych buntowników ostatniego półwiecza. Walczy o miejsce człowieka przedstawiając nadrzędną wartość jednostki jako podmiotu, a nie przedmiotu działania historii. Walka ta wydaje się być skazana na niepowodzenie: ludzie nie wyrzekną się nigdy swoich stadnych interesów, dominować będzie zawsze masa, historia zaś utrwali tłumy, zgiełk i wysokie racje stanu. W grze z historią człowiek jest drobnym pionkiem pozbawionym wpływu na swój los. Zamiast krzyku milionów prześladowanych i krzywdzonych słychać przejmującą ciszę. Pojawia się stereotyp poświęcenia i stereotyp bólu. To przeciwko nim występuje Herbert od lat prowadząc walkę o godność człowieka.

Збігнєв Герберт - відомий польський поет, який 29 жовтня 1924 року народився у Львові та провів тут половину свого життя, так і не присвятив рідному місту жодного великого твору. Та образ рідного міста присутній у майже всіх поезіях письменника, особливо, коли Герберт згадує батьків, вчителів, приятелів і померлого молодшого брата Януса.

Жив Герберт у буремний час. У його поезії відчутний трагізм життя, яке пізнав сповна, адже випало жити у роки Другої світової війни. Парадоксально, та поет не радів з того, що зумів вижити. Він відчував сором перед полеглими товаришами і говорив, що найдужче хотів бути поруч з ними під час Варшавського повстання. Збігнєв Герберт протестував проти війни, що руйнувала життя.

Місце проведення виставки: 

Дніпропетровськ

Українсько-польський центр Державної Академії Митної Служби